เนื้อเรื่องย่อ

“เป็นเรื่องยากที่เราจะรู้จักกันด้วยเวลาไม่นาน
เป็นเรื่องยากที่เราจะคุยกันด้วยความเข้าใจ
เป็นเรื่องยากที่เราจะได้ยินสิ่งดี ๆ จากใครสักคน
เป็นเรื่องยากถ้าเราไม่ใส่ใจ และไม่เคยฟังมันเลย”
แด่....คำพูดทุกคำ และลูกทุกคน จากแม่ถึงลูกทุกคน…
ด้วยความปรารถนาดีที่แม่มีต่อลูก และด้วยความความรักที่ลูกมีให้แม่ เรื่องราวต่าง ๆ จึงเกิดขึ้น ..... แม่ของมังกร เป็นบรรณารักษ์อยู่ที่ห้องสมุดเก่า ๆ ประจำจังหวัดแห่งหนึ่ง มีลูกที่พ่อกับแม่ฝากไว้ให้เลี้ยงดูแล้วลืมอย่างถาวร แต่แม่ก็ไม่เคยบอกลูกทั้งสอง โชคดีของมังกรกับพี่สาว ที่แม่รักและเอ็นดูเหมือนลูกในไส้ แม่ชอบสอนเรื่องการใช้คำพูดกับลูก และที่สำคัญแม่สอนให้ทั้งคู่ร้องเพลง เพราะแม่คิดว่าเพลงจะช่วยกล่อมเกลาจิตใจ และเป็นเพื่อนยามเหงาได้ พอ ๆ กับการอ่านหนังสือ พี่สาวของมังกรร้องทุกเพลงที่แม่สอน ส่วนมังกรไม่มีเรื่องใดที่มังกรทำให้แม่ต้องผิดหวัง ยกเว้นเรื่องการร้องเพลง...
ทุกวันแม่จะร้องเพลงให้ลูกฟังหลังจากที่ห้องสมุดปิด วันหนึ่งระหว่างที่แม่กำลังจัดเรียงหนังสือ เข้าในชั้นวางให้เป็นระเบียบ ไฟในห้องสมุดดับลง มีเสียงแปลก ๆ ที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนจากซอกหนังสือซอกหนึ่ง แม่เดินตามหาเสียงนั้นในขณะที่ไฟยังมืดมิดแทบมองไม่เห็น ซักพักแม่ต้องตกตะลึ่งและล้มลง ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หลังจากที่ลูกทั้ง 2 คนมาพบสภาพของแม่นอนแน่นิ่งตัวเกร็งด้วยความตกใจ จึงช่วยกันพากลับบ้าน ทั้งสองคนพยายามถามแม่ว่าเกิดอะไรขึ้น แม่ได้แต่นิ่ง ไม่พูดจาเหมือนก่อน ได้แต่บอกเป็นปริศนาว่า “มันเร็วมาก บางอย่างของแม่หายไป” จากนั้นลูกทั้งสองจึงคิดแต่เพียงว่า ต้องตามหาคนที่จะมารักษาแม่ มังกรกลับไปที่ห้องสมุดอีกครั้ง เพื่อค้นหาบางอย่างที่เกิดขึ้น...

แต่ไม่เจออะไรนอกจากหนังสือเล่มหนึ่งที่ตกอยู่กับพื้น มังกรก้มลงหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมา ที่หน้าหนังสือเขียนชื่อเรื่องไว้ว่า “มังกรพ่นคำ” มังกรพยายามเดินหาชั้นวางสำหรับหนังสือเล่มนี้ แต่ไม่เห็นว่าจะมีชั้นของหนังสือเรื่องนี้เลย และที่สันหนังสือก็ไม่มีรหัสให้เรียงในชั้นใด ๆ มังกรแปลกใจมากค่อย ๆ เปิดหนังสือเล่มนั้นอ่าน ประโยคหนึ่งที่เขียนไว้ในหนังสือแผ่นแรกว่า “ร้องเพลงไพเราะ” มังกรไม่ได้เอะใจอะไร แม้จะพยายามจะเปิดในหน้าต่อไปอยู่หลายครั้ง แต่เปิดเท่าไรก็เปิดไม่ได้ เลยลองพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดในขณะนั้น จึงเกิดเรื่องมหัศจรรย์ขึ้น เมื่อมังกรได้พลัดหลงเข้าไปในเมืองคำพูดหลังตู้หนังสือ เขาเจอกับมนุษย์ขวานผาซาก สัตว์พูดได้ ต้นไม้เริงระบำอำเก่ง ไส้เดือนจอมแสบ ตัวหวานก้นเปรี้ยว คนดีแต่พูด คนพูดไม่ใช่คนดี ฯลฯ...
เมื่อมังกรได้ท่องไปในเมืองต่าง ๆ โดยไม่รู้เลยว่าเขามาทำอะไร จนพบทางออกสุดท้ายที่ทำให้มังกรต้องตัดสินใจ “จะเป็นคนฟังที่หาคนพูดยาก หรือจะเป็นคนพูดมากคนฟังไม่มี” มังกรรู้ดีว่าถ้าตัดสินใจอย่างใดอย่างหนึ่ง คำตอบสุดท้ายของมังกรจะส่งผลอย่างไร กับแม่อันเป็นที่รัก เขาต้องเลือกระหว่าง ตัวเขา กับ แม่ ต่อหน้าของผู้ที่ทำให้เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้น เขาตัดสินใจเลือกถึงแม้ว่าไม่อยากเลือกก็ตาม เพราะที่ผ่านมาเขาเป็นคนที่พูดให้แม่ และพี่สาวฟังในทุกเรื่องราวของเขา แต่ตอนนี้เขาต้องเลือกในสิ่งที่ตรงกันข้าม...
และแล้วปัญหาทุกอย่าง เรื่องราวทั้งหมดก็คลี่คลายลง ที่สำคัญเขาได้รู้ว่าบางอย่างของแม่ที่หายไปคือ “กระเดือก” ผู้ที่ขโมยกระเดือกของแม่มา ขโมยมาเพราะความเข้าใจผิด และเพียงอยากได้มันไว้ในคลอบคลอง และเขาผู้นั้นก็ต้องได้รับในสิ่งที่ตนเองทำ แต่เขาก็ทำให้มังกรได้รับรู้ และเข้าใจในสิ่งที่แม่สอนมากขึ้นในหนังสือหน้าสุดท้ายของเล่ม... หลังจากที่มังกรกลับไปและเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้แม่กับพี่สาวฟัง (ไม่มีใครเชื่อ) แม่รู้ว่ามังกรพูดความจริงแต่เพียงไม่อยากให้ลูกยึดติด กับสิ่งที่ผ่านมา มังกรคิดว่าสิ่งที่เขาพูดไปอาจจะฟังยาก ยิ่งพูดมาก ๆ จะดูเหมือนเพ้อฝันไปเอง มังกรได้แต่เก็บหนังสือเล่มนี้ไว้ เพื่อให้คนต่อไปเปิดอ่าน ...